De eerste helft, waarin beide ploegen elkaar in evenwicht hielden, strooiden de spelers de toeschouwers louter afstandschoten toe. Op één vrije bal aan PKC zijde en één strafworp voor Blauw Wit na werd een 11-10 voorsprong voor de Amsterdammers bereikt. In het derde kwart daarentegen was het met het evenwicht gedaan: de Papendrechters onder leiding van Suzanne Struik bogen de achterstond beheerst om naar een 11-15 voorsprong. De Blauw Witters waren echter niet van plan deze avond cadeautjes weg te geven en rechtten nog éénmaal de rug, wat resulteerde in drie maal op rij een goal: 14-15. De aansluitingstreffer bleef nog even uit: 14-16. De laatste vijf minuten waren de spannendste van allemaal: tot twee keer toe scoorde PKC , waarop Blauw Wit toch weer een antwoord had. Zes seconden voor tijd hadden de Amsterdammers de volle winst nog kunnen pakken, maar Gerald van Dijk verzilverde deze prachtige kans niet: 17-17. Een eerlijke puntendeling gezien het wedstrijdverloop.

De eerste helft was het eigenlijk stuivertje wisselen. Of de Amsterdammers scoorden of de Papendrechters wisten de korf te vinden. Ruud Willemsen wist met een afstandschot eindelijk een gaatje van twee te slaan: 7-5. De dames van PKC stelden hier hoogstpersoonlijk in het tweede kwart wat tegenover: drie afstandschoten, waarvan twee van Suzanne en Struik en één van Nadhie den Dunnen: 7-8. Daarna was het spel weer als daarvoor: het scorebord liet steeds een gelijke stand of één goal verschil zien. De rust werd bereikt met een stand van 11-10. Het was zeker geen saai eerste bedrijf: veel ballen werden met name door de dames gestolen bij rebound- en veldduels, één schotsaanvallen en twee keer aan Blauw Wit zijde in de schotklok geschoten. Tevens had de Sint nog twee dweil Zwarte Pieten toegestuurd en zij vervulden hun taak uitstekend.

Na rust was het gedaan met de scores en dan met name wisten de Blauw Witters geen puntjes te drukken. Het derde kwart was volledig Groen Wit gekleurd: via drie afstandschoten van Suzanne Struik, één schot van Richard Kunst en een strafworp van Laurens Leeuwenhoek werd er uitgelopen naar 11-15. Daarop werd de niet fitte en moegestreden Fenje Haenen gewisseld voor Sophie Hansen, die de bewaking van Suzanne Struik overnam en dit foutloos deed. Ruud Willemsen gaf het Amsterdamse publiek weer hoop: via een afstandschot en een doorloopbal vanuit een schotpositie, bracht hij aan het begin van het vierde kwart de marge terug naar twee: 13-15. Daarop vond Mandy Koelman de korf: 14-15 en het geloof in de Sint en in de winst was weer helemaal terug bij Blauw Wit.

Hierop volgen één schotsaanvallen aan beide zijden en weten voornamelijk de dames weer veel ballen de stelen. Tom Kalkman mist dan op een cruciaal moment een vrije bal, maar herstelt zich één minuut later in precies dezelfde situatie: 14-16. Voor Gerald van Dijk, die na de pauze nog niet trefzeker was, is het tijd geworden om op te staan. In eerste instantie lukt het niet en dit is voor alles en iedereen zicht- en hoorbaar. Toch herpakt hij zichzelf en op zijn Zwarte Parel manier: staand op één been, achterover hangend en plat door de lucht prikt hij binnen één minuut een vrije bal en een afstandschot binnen: 16-16. Daaropvolgend krijgt hij gelijk in de verdediging een vrije bal tegen en wederom faalt Tom Kalkman niet: 16-17 met nog vijf minuten te spelen.

Spanning alom: de bal gaat over en weer met veel fouten aan beide kanten: korte aanvallen, waaruit geen productie voortkomt. Twee minuten voor tijd valt hij dan: een schot uit handen van Steffen Pang aan de zijkant van het veld: 17-17. Hierna breekt de voor iedereen meest sensationele periode aan: een time-out; PKC neemt de bal uit, maar die wordt gestolen; Blauw Wit houdt hem lang in de aanval, maar verliest de bal; PKC kan geen kant uit en verspeelt de bal in de schotklok, weer een time-out. Met nog precies zes seconden op de klok mag Blauw Wit de bal aan de achterlijn uitnemen. Met een alles of de helft mentaliteit is er een tactiek tijdens de time-out afgesproken: Marc Broere gooit de bal vanuit de achterlijn in de verdediging op maat naar Gerald van Dijk, die in een diepe lijn naar de korf rent, de laatste heeft de winnende in zijn handen, maar mist. Hij is erg teleurgesteld, maar één punt voor beide ploegen geeft de partij het beste weer en daar zijn beide coaches het ook over eens.

PKC coach Jan de Jager: “Ik heb gemengde gevoelens over deze wedstrijd. Mijn ploeg komt goed terug en overheerst. Het eerste verdedigingsvak bleef echter achter met scoren. Ik ben blij dat het gelijk gebleven is. Het is belangrijk na woensdag, dat we hier niet verloren hebben. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt in de laatste twee wedstrijden voor de korte winterstop.”

Blauw Wit coach Jan Niebeek: “We hebben karakter getoond, door van vier punten achterstand terug in de wedstrijd te komen. We hebben de winst met een ingestudeerde bal willen forceren, maar ik ben al erg blij met dat ene punt, dat we hier houden. Sophie Hansen is goed ingevallen: hoofdaanvalster Suzanne Struik wist in het vierde kwart niet meer tot scoren te komen. Al met al hebben we een mooie week achter de rug met vijf punten op zak.”