Dit mocht een passende samenvatting zijn van de wedstrijd, het zou zonder verdere toelichting de indruk wekken dat Dalto alleen maar met geluk zijn tweede partij had gewonnen. Dat zou de ploeg echter onrecht doen: voor het vertoonde spel en de inzet verdienden de Driebergenaren best twee punten. Alleen stond daar weer tegenover dat hetzelfde van TOP beweerd kon worden. De Sassenheimers kregen echter niets en daardoor trof de uitspraak van Steenbergen toch de kern van de wedstrijd van vanavond.

Voor een analyse sprong als eerste moment eigenlijk pas de veertiende minuut na rust in het oog. Toch was er toen al bijna drie kwart van een wedstrijd gespeeld waar van alles over te vertellen was. Bijvoorbeeld dat er een ongekend hoge ruststand van 16-16 op het scorebord stond. En dat die stand een perfecte weergave was van twee goed spelende ploegen die elkaar perfect in balans hielden, niet alleen wat scores betreft maar ook omdat ze zich perfect aan elkaar aanpasten. En bovenal: een wedstrijd waar je als liefhebber met plezier voor naar de sporthal gaat.

Sander Harmzen had al na twaalf seconden de score geopend en binnen vijf minuten stond het al 3-4. Het was een tempo dat niet vol te houden leek en Dalto stokte als eerste door bijna tien minuten niet te scoren. TOP stoomde wat langer door, stond na een kwartier met 9-4 voor maar paste zich daarna moeiteloos aan zijn tegenstander aan met slordigheden en minder soepel gemaakte doelpunten. Toch behield de thuisploeg lang zijn voorsprong. Dalto vocht zich terug en zag dat beloond met een slimme goal van Ilona van den Berg, die kort voor rust de stand weer in evenwicht bracht (15-16). Mick Snel voorkwam in de laatste minuut een achterstand voor TOP.

Mede doordat beide ploegen wat meer nadruk op de verdediging legden na de rust, liep de score toen veel minder hard op. TOP kwam daar het meest mee in problemen waarop Hans Heemskerk bij 18-20 ingreep. Hij had al verrast door Sander Harmzen en Daniel Harmzen bij elkaar te zetten en in het andere vak Mick Snel en Tim Heemskerk. Dat had driekwart wedstrijd goed gewerkt. De Harmzen-broers waren sterk als vanouds - Daniel Harmzen schitterde ook aanvallend - en Snel maakte zijn aanvallende kwaliteiten moeiteloos ondergeschikt aan de prima spelende Tim Heemskerk. Toen TOP na bijna een kwartier echter pas twee keer gescoord had, mocht Mick Snel weer vol op de aanval gaan spelen met naast hem de steunende Wouter Jansen op de plaats van Tim Heemskerk.

TOP leefde op en kwam weer op voorsprong (21-20). “Toch waren we niet heel erg verrast”, merkte Sietske van de Sande achteraf op. “Dat waren we wel door de beginopstelling maar omdat Mick nu volledig de aanvallende rol op zich nam, konden we onze uitgedachte tactiek alsnog toepassen. Op deze speelwijze van TOP waren we namelijk ingesteld”. Dalto paste zich weer aan TOP aan waardoor de score weer gelijk op kon lopen. Dat deed die tot 24-24 (bij Dalto was Maarten Groot Hulze toen al in de ploeg gekomen voor de niet geheel fitte Jorrit Bergsma). Met nog een minuut en een paar seconden te spelen herstelde Otto Fabius zijn vlak daarvoor gemiste strafworp door alsnog van tweeënhalve meter te scoren: 24-25.

Vlak voor het uitnemen paste Hans Heemskerk een tweede wissel toe: Nick Pikaar mocht op de plaats van Sander Harmzen proberen een punt te redden. Twee schoten redde Daniel Harmzen in de rebound, het derde gemiste leverde balbezit op voor Dalto. Dat verspeelde de bal voortijdig en in de laatste zeven seconden kwam Manon Wiegerink tot een laatste schot voor TOP. De bal raakte slechts de mand terwijl Alle Visser zijn fluitje al naar zijn mond bracht voor het eindsignaal.

Celeste Split had nauwelijks woorden voor haar teleurstelling. “Het had niet gehoeven. Dit was de derde keer dat we onnodig punten verspelen”, vond Split.

“Dit was wel de beste wedstrijd van ons”, vond Ron Steenbergen. “We hadden een valse start maar na DeetosSnel vorige week ging het al beter. Dat heeft ons veel vertrouwen gegeven en daardoor had ik wel het gevoel dat we konden winnen als we heel goed zouden spelen. Dat hebben we gedaan, al heb ik in de rust wel gezegd dat er verdedigend minder fouten gemaakt moesten worden. Dat zal Hans (Heemskerk) trouwens ook wel gedaan hebben. 16-16: dat is natuurlijk geen gebruikelijke ruststand. Tja, en dat het aan het eind zo uitpakt: een beetje geluk moet je hebben”.

Hans Heemskerk maakte met zijn duim en wijsvinger zichtbaar wat het verschil was tussen zijn ploeg en Dalto. Wie goed keek, zag tussen beide delen van de hand maar een heel klein gaatje zitten; ertussen paste niet veel meer dan een beetje geluk. “Maar ik ben wel trots op mijn spelers: ze hebben met flair gespeeld.”