Vooraf was door de Kogers natuurlijk bekeken, dat heel veel Bennekomse goals afkomstig zijn van het duo Jos Roseboom/Momo Stavenuiter en de daarop gebaseerde verdedigende taktiek pakte overall bezien goed uit. Daartegenover liep het aan Koogse zijde aanvallend nogal stroef, althans qua afronding. Roxanna Detering opende de score met een benutte vrije worp, maar DVO liet meteen zien waarom het zo verrassend bovenaan staat: in een paar minuten tijd kantelde de score naar 1-3 via onder meer twee goals van Jos Roseboom. KZ deed wat terug, 2-3, maar Momo Stavenuiter herstelde de marge van afstand, 2-4 en tien minuten gespeeld.

In het vervolg bleef DVO zo’n 12 minuten zonder doelpunt en gaf KZ / Hiltex daarmee ruimte en tijd om de score te herstellen. Van 2-4 werd het 6-4 via onder meer twee afstandsschoten van Tim Bakker, maar dat werd weer gecorrigeerd door twee goals van respectievelijk Wilma Wichards en Senna van den Bos, 6-6. In de fase tot de rust kon KZ echter toch een klein overwicht in de score bereiken, ruststand, 10-8. Wie naar de veldverhoudingen keek, zag een aanmerkelijk meer dominerend KZ, het aantal doelpogingen liep met 72 voor KZ en 34 voor DVO sterk uiteen, maar alles draait uiteindelijk om de goaltjes en beter afronden hield de Bennekommers in de race.

In de tweede helft duurde het even voor de treffers weer kwamen en het leek wel of de wedstrijd nog steeds harder werd. Jacko Vermeer, coach van DVO, zou later zeggen “Het was maar goed dat spelers in elk geval met respect met elkaar omgingen, anders was er veel meer onrust geweest.” Bennekom kwam terug tot 11-10 en in die fase had KZ moeite met afronden en kwam DVO zelfs weer naast de Kogers: 11-11 en via 12-12 zelfs weer eens op voorsprong, 12-13. Maar ook DVO kon het gat niet groter maken. In een extra spannende fase met veel schoten, om de haverklap iemand op de grond liggend. Rick Voorneveld en Ruben Wieser vochten stevige duels uit, de twee-meter-boys Bakker en Broenink deden hetzelfde, terwijl Stijn van der Vegt als een schaduw Jos Roseboom volgde.

Na weer wat doelpunten aan beide zijden werd het 15-15 en plots ontstond grote opwinding: Wilma Wichards loste ‘in the buzzer’ een schot, de claxon ging, de bal viel daarna door de mand en de vraag was dus ‘Was het een echte “buzzerbeater” of niet. Velen dachten van wel, scheidsrechter Landwier oordeelde van niet, hij meende dat de bal de handen nog niet verlaten had toen de zoemer ging. Het doelpunt werd dus niet toegekend en nogal wat mensen hadden moeite zich de oude regel voor de geest te halen van ‘De scheidsrechter heeft altijd gelijk en zo niet, dan toch…’. Zouden we ook in onze sport de ‘video on demand’ moeten? Het blijft letterlijk altijd arbitrair zolang we niet á la minute kunnen terugkijken.

Voor DVO betekende het echter 16-15 (André Kuipers benutte meteen een terechte stip) in plaats van 15-16 met nog acht minuten te gaan. Jos Roseboom bracht nog één keer DVO gelijk ook via een strafworp, 16-16. Het was de laatste kans, want vanaf zes minuten voor tijd bracht Roxanna Detering voor KZ het verschil tot stand met twee goals, 18-16. De net ingevallen Jet Hendriks verdiende een strafworp, door Kuipers benut, Rick Voorneveld volgde meteen met een goal van afstand en nog twee snelle goals van Tim Bakker en Roxanna Detering verder was de zaak beslecht, 22-16. Dat Kim Cocu en Jos Roseboom er nog 23-17 van maakten was voor de statistiek.

Na afloop werd er natuurlijk nog flink nagepraat. De beide coaches waren duidelijk in hun commentaar. Jacko Vermeer meende, dat het niet toekennen van die buzzerbeater bij 15-15 cruciaal in de wedstrijd was. Hij acht KZ in de kern sterker, maar ‘Ze zijn duidelijk nog niet in vorm en dit was dus een kans voor DVO om hier met een goed resultaat weg te komen. Anderzijds zie je duidelijk, dat wij flink vooruit gegaan zijn en dus heb ik aan deze wedstrijd een beetje dubbel gevoel over gehouden”. Ter onderstreping van zijn woorden kan worden vastgesteld, dat DVO ook na vier wedstrijden nog steeds bovenaan staat, nu gedeeld met Fortuna, wie had dat gedacht?

Harold Jellema liet noteren, dat hij steeds vooruitgang ziet in de kwaliteit van verdedigen, waardoor KZ wel controle heeft, maar we kunnen nog niet beslissen, doordat we qua afronding van kansen nog wat achterblijven. Gelukkig konden we in de slotfase ineens de juiste vorm vinden”. Ter onderstreping van het verdedigend overwicht melden we nog de aantallen doelpogingen, zoals genoteerd door de “inklopper van dienst”: DVO kwam tot 75 doelpogingen en KZ tot 121. Door het betere afrondingspercentage bleef DVO in de buurt in deze een half uur te laat begonnen wedstrijd.