Het publiek werd alvast warm gemaakt voor het hoofdgerecht met een spetterend voorspel. In een zenuwslopende slotfase, waarin de reserves van DVO in de laatste 2 minuten van 24-26 op 26-26 kwamen, schoot Jeroen Euser met nog 12 seconden te spelen alsnog de 26-27 en daarmee de overwinning voor PKC 2 op het bord. Het bleek qua doelpuntenaantal een voorbode op de wedstrijd die komen ging.

Nadat DVO vorige week tegen haar eerste puntverlies was opgelopen en PKC eindelijk liet zien waar het toe in staat is, troffen beide groen-witte ploegen elkaar in de laatste speelronde voor de ‘winterstop’. Bij het kleine beetje voorbeschouwen was het de vraag of PKC ook deze week het niveau van vorige week zou halen en hoe DVO zich had hersteld van de uitputtingsslag tegen KZ/Hiltex. Jacko Vermeer was duidelijk: “De ene week is de andere niet. KZ is meer een fysieke ploeg, terwijl PKC het veelal korfballend probeert op te lossen. Wij moeten vandaag gewoon zo lang mogelijk mee scoren en aan het einde zien wat er mogelijk is”.

PKC leek weinig zin te hebben om aan dit scenario mee te werken. Vorig seizoen wist DVO in een tumultueuze slotfase nog de punten in Bennekom te houden en dat zou de ploeg van Jan de Jager en Ben Crum geen tweede keer gebeuren. Na twee Bennekomse aanvallen was het 2-0, maar PKC herstelde, onder andere via een fraaie doorloopbal van Kunst, die zijn draai dit seizoen lijkt te hebben gevonden. Roseboom antwoorde met een fraaie doorloopbal bovenhands met één hand genomen en Senna van den Bos bracht het verschil weer op 2. Toen begon de Papendrechtse machine te draaien en zo stond er na iets meer dan 7 minuten al 5-7 op het scorebord.

En daar bleef het niet bij. Met een kwartiertje achter de rug stond het 7-15, waaronder reeds 5 treffers van een niet te temmen Suzanne Struik en 4 stuks van een loepzuivere Kunst. Maar er moeten hier eigenlijk geen namen worden genoemd, want het spel van PKC berustte op een ingespeeld collectief dat over veel schijven dreigend was en tot scoren kwam. Tekenend voor de drive van de bezoekers waren twee momenten van Tom Kalkman: eerst vond hij zonder te kijken met een pass over zijn schouder de vrij staande Rutger Sijstermans die koel afdrukte. En met nog één seconde te spelen dook hij het publiek in om een afgevallen bal binnen de lijnen te houden.

DVO was niet opgewassen tegen de Papendrechtse (scorings)drift. Waar het kon werden doelpunten meegepakt en uiteindelijk waren de 14 treffers voor rust helemaal zo slecht nog niet, maar PKC bleef een klasse apart. Bij 23 goals ging de storm liggen omdat er nu eenmaal een kwartier gerust moet worden. Jan de Jager loodste zijn ploeg met gebalde vuist naar de kleedkamer.

Er werd door het Bennekomse publiek enigszins angstig naar de tweede helft toegeleefd, bang voor een zelfde soort veegpartij als die DOS’46 een week eerder was overkomen. Even leek het daar op uit te lopen toen DVO niet onder de verdedigende druk van PKC uit kwam, maar na verloop van tijd moesten de bezoekers al dan niet noodgedwongen wat gas terugnemen waardoor een evenwichtiger spelbeeld ontstond. DVO probeerde gewoon zo veel mogelijk doelpunten te maken om het veld met opgeheven hoofd te kunnen verlaten. Daar slaagden ze in via een op de doorbraak spelende Roseboom en Stavenuiter van afstand. De ploeg van Vermeer zou uiteindelijk zelfs nog tot de hoogste doelpuntenproductie van dit seizoen komen: 27. PKC prikte er nog ‘slechts’ 14 bij, wat het totaal op 37 bracht. Struik werd met 10 treffers topscorer van de avond.

Vermeer toonde zich na afloop vooral tevreden met het aantal doelpunten dat zijn spelers had gemaakt en legde zich neer bij de klasse van zijn voormalige werkgever. “PKC is op dit moment de best korfballende ploeg in de League. Vorige week speelde we een rugbywedstrijd en deze week was het een echte korfbalwedstrijd. Een wedstrijd die je mag verliezen, want we horen niet bij de beste 4 van Nederland, wat de stand ook aan mag geven.”