Hoewel zijn team uiteraard voor de volle winst ging, was trainer Jan Niebeek er nog niet helemaal gerust op: “DVO thuis en uit is een groot verschil. Het wordt een lastige wedstrijd.” Bovendien moest Blauw Wit het nog altijd zonder haar enige international Gerald van Dijk stellen en moeten ze ook Fransje Christiaanse lang missen. In haar plaats speelde Marthe van der Horst, wat volgens Niebeek nog wel even wennen was: “De automatismen zijn daardoor even weg.”

Voor zijn collega Jacko Vermeer was het devies duidelijk: zo lang mogelijk bijblijven bij de bezoekers en vervolgens kijken wat er mogelijk is. Vermeer: “Blauw Wit beschikt over een sterk mannenkwartet en goede ondersteunende dames. Ze zijn een absolute kandidaat voor de kruisfinales. Met Van der Horst moeten ze wel wat lengte inleveren en dat scheelt.”

De eerste minuten van de wedstrijd waren eigenlijk illustratief voor de gehele wedstrijd. Het eerste aanvalsvak van DVO miste vele mogelijkheden om de score te openen. Aan de andere kant vlogen de eerste twee uitpasses weliswaar aan de neus van Marc Broere (tegenover Momo Stavenuiter) voorbij, maar vervolgens was het eerste daadwerkelijke schot wel direct raak. Met een prachtig jumpshot prikte hij daarna 0-2 binnen en Stavenuiter kon het visitekaartje in z’n zak steken. Ook het tweede Bennekomse aanvalsvak had moeite de korf te vinden (en aan de aard van de kansen lag het daarbij niet), waardoor Ruud Willemsen 0-3 en daarmee het eerste gaatje kon aantekenen. Jessica Lokhorst brak vervolgens na 8 minuten de ban door een afvallende bal af te ronden. Niet veel later was het echter al 1-5 via Mandy Koelman en opnieuw Marc Broere.

Toen brak de enige fase in de wedstrijd aan waarin de Bennekommers hun gebruikelijke niveau haalden. Via driemaal Momo Stavenuiter, éénmaal Steven Landman en éénmaal Wilma Wichards en tussendoor Koelman was het evenwicht – voor even – hersteld: 6-6. Broere deed echter weer van zich spreken met een schot en strafworp en in het vervolg liet Blauw Wit de ploeg van Verbeek nooit meer langszij komen. Meermaals probeerde DVO aan te haken, waarbij Niebeek zichtbaar geërgerd was dat zijn spelers geen afstand namen van de schutterende thuisploeg. Pas in de laatste minuut van de eerste helft tilde Broere met alweer zijn 7e van de wedstrijd het verschil naar 3: 9-12. In diezelfde minuut werd Landman al gewisseld door Vermeer, in de hoop dat Jan-Anne van Ginkel nog voor rust een doelpunt kon forceren. Het bleek tevergeefs.

Een verschil van drie bij rust levert doorgaans een veelbewogen eerste deel van het tweede bedrijf op, want het scheelt nogal of het verschil 2 of 4 wordt. Na 14 seconden werd het vonnis al door Broere geveld. Ook het eerste schot van DVO viel uit handen van Lokhorst binnen, waarna Mark van der Laan (strafworp) en Koelman (goed op dreef vandaag) 10-15 op het bord schoten. Inmiddels was gebleken dat ook Van Ginkel (met al een wedstrijd in de benen) niet bij machte was om Willemsen te verschalken, waardoor DVO-vak via andere wegen tot doelpunten moest komen. En dat ging zeer moeizaam.

Blauw Wit bleef ondertussen onverstoord hun degelijke spelletje spelen. De treffers bleven evenwel een tijdje uit, maar het kussen van 5 goals dat ze hadden opgebouwd bleek meer dan genoeg. Willemsen kreeg in de persoon van Marijn van den Goorbergh nog een derde DVO-spits om op te vreten toen Van Ginkel met naar het scheen kramp het veld moest verlaten. Een laatste inspanning bij zowel Bennekoms ploeg als publiek leidde nog tot 15-18, maar verder lieten de Amsterdammers het niet komen. In de laatste minuten van de wedstrijd geloofden noch DVO, noch Blauw Wit, noch het publiek dat er nog iets aan het eindresultaat zou kunnen veranderen en de wedstrijd bloedde via lange, rommelige aanvallen dood richting de 18-23 eindstand.

Jacko Vermeer vond het de slechtste wedstrijd van het seizoen. “Het vak van Steven heeft de eerste tien minuten zeker wel goed aangevallen en veel kansen gekregen, maar ze worden gewoon niet afgemaakt. Niet alleen Steven, maar ook de andere drie spelers misten opgelegde mogelijkheden en dan ga je na verloop van tijd meer tegen jezelf korfballen dan tegen je tegenstander.” Volgende week staat DOS’46/Engeldot op het programma voor DVO. “Dat wordt een cruciale wedstrijd. DOS’46 is vandaag ook op 15 blijven steken dus het zal daar flink losgaan volgende week.”

Het vertrouwen waarmee Ruud Willemsen vandaag in het veld liep, stak schril af tegen het langzaam wegebbende geloof van de thuisploeg. Hij kreeg in totaal drie DVO-spitsen te verwerken en aanvallend was het ook geen probleem om eens een bal achter de rug door te spelen indien noodzakelijk. Over zijn optreden en dat van het team was hij uiteraard tevreden: “We hebben het met het hele vak verdedigend uitstekend gedaan met slechts vijf goals tegen. Het is een groepsprestatie, maar de spitsen lagen me inderdaad wel goed, ja. Aanvallend kan het nog beter, maar we staan nu bovenaan en dat voelt heerlijk.”