Met de Europese titel op zak werden de Sassenheimers uiteraard als favoriet gezien voor de wedstrijd aan de Achterstraat. DVO bevindt zich immers in een zeer moeizame en zorgwekkende periode waarin grote voorsprongen – en belangrijker: de punten – op schrijnende wijze worden verspeeld. Maar DVO kon vandaag met voor het eerst weer de doelpuntengrens van 20 gepasseerd eigenlijk alleen naar het superieure TOP kijken voor een oorzaak voor de derde nederlaag op rij.

Ironisch gezien namen de bezoekers de voorsprong in eerste instantie vanaf de stip (Snel viermaal) en werden de daaropvolgende fraai gecombineerde kansen niet met een doelpunt bekroond. Aan Bennekomse zijde werd Stavenuiter fel op de huid gezeten door Daniël Harmzen, terwijl Senna van den Bos alleen het antwoord op het eerste schot van Celeste Split schuldig moest blijven. Onder de paal werd tussen Snel en Ruben Wieser menig robbertje gevochten. Arbiter Remon Landwier had er zijn handen vol aan. Diens reboundcollega Jasper Broenink had het dankzij zijn lengte eenvoudiger tegen Sander Harmzen, maar de routinier nam enkele malen van afstand wraak.

Split opende met haar eerste schot de score, waarna Stavenuiter vanaf de stip gelijkmaakte. In het daaropvolgende kwart profiteerde TOP bekwaam van het teveel ‘stappen’ van de verdediging van DVO. Mede daardoor mocht Snel al in de 16e minuut aanleggen voor zijn 4e stip. Zijn allereerste had hij nog gemist, maar sinds de herkansing vanwege te vroeg inlopen van Stavenuiter toonde hij zich onfeilbaar. Omdat ook het andere vak van TOP meescoorde keek DVO na iets meer dan een kwartier tegen een 6-10 achterstand aan. Dat slechts één van de Bennekomse tegengoals in dit gedeelte van een spits (Steven Landman) afkomstig was, geeft aan hoe TOP de thuisploeg probeerde te bestrijden.

Toch kon Stavenuiter alsnog profiteren van een ‘droogte’ in het vak van Tim Heemskerk, door eerst tweemaal van afstand raak te schieten en later ook de twee schoten van Snel te counteren met een vrije bal en een afstandspoeier. Zodoende krabbelde DVO iets terug naar 8-10 en 10-12, maar met alweer zijn zevende en achtste van de wedstrijd was het laatste woord van de eerste helft toch weer aan Snel: 12-15.

Een gat van drie punten zorgt altijd voor een spannend begin: wordt het 2 of 4? Het werd 4 (Ilse Hazekamp). En 5 (strafworp Heemskerk). En ook 6 (opnieuw Heemskerk). Landman deed wat terug, maar Snel en Sander Harmzen brachten TOP al in de 37e minuut naar de 20 doelpunten tegenover de 13 van DVO. Een gapend gat dat, hoewel je het nooit weet in deze competitie, tegen een TOP in deze vorm niet meer te overbruggen leek. Van enige spanning was op dit moment weinig sprake meer en beide ploegen konden redelijk vrijuit spelen. Voor zover de erg strak leidende Landwier dat toeliet, dan.

Zonder schroom leek de ploeg van Jacko Vermeer wel wat beter te renderen dan die van Hans Heemskerk, want het gat slonk naar 4 (19-23), maar verder liet TOP het niet komen. Elke keer dat DVO aanstalten maakte voor een comeback, werd direct door TOP de kop in gedrukt met een score. Met een kort maar krachtige tussensprint in het 4e kwart passeerde TOP zelfs de dertig doelpunten. Ook daarmee, maar vooral met het vertoonde spel, kunnen we de landskampioen na de slechte seizoenstart weer scharen onder de voornaamste kandidaten voor de play-offs.