Beide ploegen begonnen vol vertrouwen aan de eerste ‘terugwedstrijd’ van het seizoen. TOP had in 2012 immers alleen nog maar gewonnen: 4 keer in de Korfballeague, en als ‘toetje’ de Europa Cup. En PKC tankte twee geleden zelfvertrouwen door in Koog aan de Zaan de volle winst te pakken. De Papendrechters moesten het tegen TOP nog altijd doen zonder Rutger Sijstermans, die 2,5 week geleden tijdens de training een enkelblessure opliep. Er zit nog altijd vocht in zijn enkel, zodat trainen (en spelen) vooralsnog niet mogelijk is. Sijstermans werd evenals tegen KZ/Hiltex vervangen door John den Dunnen, die met name in de rebound enorm belangrijk was.

De eerste minuten van de wedstrijden verliepen wat stroef, maar daarna was het PKC dat als eerste op stoom kwam. Dankzij Suzanne Struik, Tom Kalkman en Mady Tims was het al snel 3-0, waarna Manon Wiegerink voor de belangrijke eerste treffer van de gasten zorgde. Het zou niet haar laatste belangrijke doelpunt van de middag zijn. Daarna hield PKC de overhand en na een kwartier was het 7-2. Dit kwam mede doordat Mick Snel en Tim Heemskerk het vizier nog niet op scherp hadden staan, terwijl bij PKC in het eerste kwartier al zes verschillende spelers trefzeker waren.

Een time-out van TOP-coach Hans Heemskerk bracht uitkomst: direct na de time-out zorgde Mick Snel voor 7-3 en doordat de productie van PKC tijdelijk stokte, kon TOP terugkomen tot 8-8. Toen had Mick Snel wel al een gele kaart te pakken wegens aanmerkingen op de leiding. Daarna ging het tot aan de rust gelijk op en gingen beide ploegen bij een 11-11 ruststand de kleedkamer in.

Ook na rust bleef het spannend. En hoewel de wedstrijd nooit echt goed werd, maakte de spanning alles goed. TOP nam langzaam maar zeker het initiatief: Celeste Split zette de gasten voor de eerste keer op voorsprong (11-12). PKC haakte aan, maar de Papendrechters kregen een doffe dreun te verwerken toen Suzanne Struik in de 41e minuut kermend naar de grond ging: enkelblessure, en op het eerste oog niet zo’n kleintje ook. PKC-verzorger Sjaak Euser vertelde na afloop dat het tape om de enkel volledig was afgescheurd: “De enkelband is waarschijnlijk ingescheurd, en misschien wel erger. Suzanne is nu naar het ziekenhuis om foto’s te laten maken, dus het is nu nog even afwachten.”

Na het uitvallen van Struik (die werd vervangen door Ilona van Eijk) was PKC even van slag en TOP profiteerde direct: via Manon Wiegerink en Celeste Split werd het 15-17. Maar juist toen het eerste aanvalsvak van PKC het zonder Suzanne Struik moest stellen, stond Tom Kalkman op. Met twee snelle treffers trok hij de stand weer gelijk (17-17), om vervolgens in de laatste 10 minuten nog twee keer te scoren. Bij 18-20 dacht TOP een gaatje geslagen te hebben, maar het slotakkoord leek voor PKC. Via Laurens Leeuwenhoek en Nadhie den Dunnen werd het 20-20 en bij 21-21 (Ilse Hazekamp en Tom Kalkman) bracht Leeuwenhoek de Papendrechters voor het eerst sinds lange tijd op voorsprong: 22-21. Toen waren er nog wel 5 minuten te spelen, maar beide ploegen wisten de korf niet meer te vinden.

Zodoende leek PKC de volle winst te gaan pakken en terwijl TOP aan de allerlaatste aanval begon, vierde het thuispubliek al voorzichtig feest. Dat feestje werd volledig verpest door een apotheose die helemaal paste bij deze enerverende wedstrijd: in de allerlaatste seconde loste Manon Wiegerink een schot en in de buzzer viel de 22-22. Deze gelijkmaker werd door TOP gevierd als ware het een overwinning, terwijl bij PKC de teleurstelling groot was. Gezien het spelbeeld was de puntendeling echter volledig terecht.

Nadat de eerste teleurstelling wat was gezakt, kon PKC-coach Jan de Jager wel leven met één punt: “Meteen na de wedstrijd natuurlijk niet, maar nu wel. Het was een echte topper: er werd door beide ploegen geknokt. We kwamen 7-2 voor, en tegen een slechte ploeg loop je dan door, maar tegen TOP natuurlijk niet. Zij profiteerden van een mindere fase van ons, en kwamen toen terug. Na rust nam TOP het initiatief over, maar daarna speelden wij weer goed. We dachten te winnen, maar zij maken een knappe buzzerbeater.”

De Jager ging uitgebreid in op de prestatie van het eerste aanvalsvak van PKC na het wegvallen van Suzanne Struik: “Tom (Kalkman) moet klaar staan als Suus er niet is, en dat dóet ‘ie. Maar hij niet alleen: het was een echte vakprestatie. De meiden (Lara Boonstoppel en Ilona van Eijk) brachten hem goed in stelling en John (den Dunnen) pakte alle rebounds. Natuurlijk baal ik van het uitvallen van Suus en we zullen haar wel even kwijt zijn, maar dat gaan we opvangen. Dat hebben we vandaag al laten zien.”