Na het zoveelste teleurstellende resultaat afgelopen zaterdag tegen DeetosSnel/Volhuis was voor coach Jacko Vermeer de maat vol. Steven Landman werd weer bij de reserves neergezet (het eindresultaat was een sensationeel 27-27 gelijkspel), en Arjen van Egdom mocht het gaan proberen, al zou hij niet veel voorin te vinden zijn. Vermeer over deze keuze: “Steven is niet in vorm en met Arjen wil ik een stukje ervaring in het vak brengen. Het vertrouwen moet weer terugkeren.” De wisseling in de basisopstelling was niet de enige troef die Vermeer voor dit duel had opgeduikeld. Marieke van Egdom-Sinke zat net als tegen DeetosSnel op de bank en ze werd daar vergezeld door Gerbert van Grootheest die ondanks zijn afscheid aan het begin van de competitie, in deze tijden van Bennekomse nood toch zijn eventuele diensten ter beschikking wilde stellen. Zij het in het veld, zij het aan de zijlijn.

Bij Dalto stonden – het is inmiddels een unicum dit seizoen – dezelfde acht in het veld die in de loop van het seizoen steeds meer op elkaar ingespeeld zijn geraakt en enkele klinkende zeges hebben geboekt. Omdat coach Ron Steenbergen de vakken na de verliespartij tegen DVO eerder dit jaar in Driebergen opnieuw had ingedeeld, stonden er nu wel andere mensen tegenover elkaar, maar de uiteindelijke uitkomst van deze koppelingen verschilde opvallend genoeg niet bijster veel van hoe het er destijds in Driebergen aan toe ging. Puntspeler Jorrit Bergsma kwam ook vanavond maar mondjesmaat los van zijn directe tegenstander en collega-spits Momo Stavenuiter (andersom was dat bij vlagen zeker ook het geval) en de altijd zo lichtvoetige aanvaller liep met de minuut chagrijniger door het veld. Hij zou de onderlinge strijd met Stavenuiter uiteindelijk met 9-5 verliezen.

Ruben Wieser en Jasper Broenink vochten onder de korf intensieve maar fraaie duels uit met respectievelijk Jelle Steenbeek en Otto Fabius. Geregeld vond de strak leidende Ronald Buis het nodig om in te grijpen, maar het bleef vrijwel de gehele wedstrijd bij spelhervattingen aan beide kanten, waardoor de score niet teveel ging afhangen van gemakkelijk gegeven vrije ballen. Ilona van den Berg, de andere doelpuntenmachine van Dalto, werd tot een laag schotpercentage gedwongen door Senna van den Bos, die veel kon sluiten omdat daar altijd nog Hester Heitink was om de helpende hand te reiken.

Nochtans leek het er na aanvang van de wedstrijd niet op dat er een ander DVO in het veld stond dan de afgelopen weken. De thuisploeg opereerde stroef en zo kon het gebeuren dat Fabius al na 39 seconden middels een strafworp de openingstreffer kon laten aantekenen. Pas drie minuten later counterde Stavenuiter eveneens vanaf 2,5 meter. Bergsma zorgde met vallen en opstaan voor 1-2 waarna Lieveke Meiling – die de hele wedstrijd veel ruimte genoot – met een droge plof 1-3 maakte. Drie Bennekomse treffers op rij leek DVO het vertrouwen te brengen waar het naar op zoek was, maar Dalto keek, leerde en deed hetzelfde: 4-6. Toen was het weer de beurt aan DVO en met de derde drie-op-een-rij op rij werd de leiding weer overgenomen. Zo schommelde de wedstrijd voor de neutrale toeschouwer prettig heen en weer, al leidden de felle duels binnen het veld soms tot wat irritaties over en weer. Buis moest herhaaldelijk enkele spelers bij zich roepen, maar kon het verder af zonder kaarten voor spelers. Coach Vermeer kreeg nog wel de gele voorgehouden na aanmerkingen op de leiding.

Stavenuiter had tot op dat moment enkel twee strafworpen gemaakt (en één gemist) en dat verklaart de bevrijding die zichtbaar van zijn gezicht af te lezen was toen eindelijk één van zijn afstandsschoten wel binnen viel. Het betekende de 9-8 en iets meer dan een minuut later zorgde hij op vergelijkbare wijze ook voor de 10-8. Na twee afstandsschoten en twee stippen eerlijk verdeeld over beide kanten kon er (na opnieuw) wat kleine opstootjes met 12-10 gerust worden. Iets later dan gepland, omdat een haperende schotklok voor een kort oponthoud had gezorgd.

De eerste score na de thee kwam via een strafworp op naam van Broenink, vandaag eens te meer van grote waarde met enkele steals, vele rebounds en cruciale afstandstreffers in het begin van de tweede helft. Het gat was derhalve drie, maar Dalto gaf gas leek zowel bij 13-12 als 14-13 op weg naar de gelijkmaker. Toch was het altijd DVO dat scoorde en daarmee de marge weer naar 2 bracht. Er werd nog vrij veel overgehouden door de rebounders van Dalto en daardoor kon er herhaaldelijk gevuurd worden, maar pech en onzuiverheid viel de Driebergenaren ten deel en de lange aanvallen begonnen steeds meer energie en – belangrijker – tijd te eisen. Verwijtende blikken richting de arbitrage boden ook geen soelaas. Dat zowel Bergsma als Van den Berg slechts tot één treffer kwamen na rust, tekent zowel de aanvalskracht van Dalto vandaag alsook de verdedigende prestaties van Stavenuiter en met name Van den Bos.

Met nog een kwartier te spelen keek Dalto voor het eerst tegen een gat van 4 aan, waarop coach Steenbergen in de personen van Maarten Groot Hulze en Barbara Brouwer verse krachten het veld in stuurde. Ook Vermeer wisselde in deze fase: de moegestreden Amy Mooij werd vervangen door Marieke van Egdom-Sinke. Nog éénmaal kwam Dalto terug op twee verschil, bij 19-17, maar er was nauwelijks tijd meer. De D-Side, die zich de hele wedstrijd had laten horen, verstomde en bij de groen-witte tegenhangers werd al een klein feestje gevierd. Bij de laatste vakwissel werd dan toch nog Gerbert van Grootheest gebracht om de overwinning binnen te slepen. De routinier vertraagde het aanvalsspel en forceerde nog een strafworp waarmee Broenink de 21-18 en daarmee de beslissing bracht.

Zodoende behoudt DVO een voorsprong op de degradatieplaatsen en bivakkeert Dalto nog altijd op plaats 5, maar in deze krankzinnige editie van de Wereldtickets Korfbal League zegt deze ranking eigenlijk maar weinig. Met 7 ploegen binnen een marge van 4 punten gaan we een zinderende apotheose tegemoet.